«Εν να ρίξουμε μαύρο στις Βουλευτικές… αλλά όι σήμερα»

Στην Κύπρο, η πολιτική συμμετοχή του πολίτη έχει έναν σταθερό ρυθμό, σχεδόν εποχικό. Όπως τα πορτοκάλια και τις πατάτες. Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, ανθίζει και η πιο δημοφιλής πολιτική δήλωση του τόπου:

«Εν να ρίξω μαύρο στα μεγάλα κόμματα».

Λαλούμε το με πάθος. Στον καφέ, στο Facebook, στο τραπέζι της Κυριακής. Με ύφος επαναστάτη που μόλις ανακάλυψε την πολιτική του συνείδηση. Για λίγο, νιώθουμε πως το σύστημα τρέμει, πως κάτι αλλάζει, πως «τούτη τη φορά εν διαφορετικά».

Μέχρι να φτάσει η μέρα των εκλογών.

Εκεί, μέσα στο παραβάν, γίνεται ένα μικρό θαύμα. Ο ίδιος πολίτης που όλο τον χρόνο έλεγε ότι «εν κάμνουν τίποτε», «εν ούλλοι ίδιοι» και «μόνο για τον μισθό τους κόφτεο», κοιτάζει το ψηφοδέλτιο με μιαν ανεξήγητη τρυφερότητα. Ιδρώνει λίγο, σκέφτεται τον παππού του, τη μάνα του, το κόμμα «που μας εβοήθησεν παλιά» και καταλήγει στο αθάνατο:

«Εντάξει μωρέ… τούτους τουλάχιστον ξέρουμε τους».

Και κάπως έτσι, το «μαύρο» μετατρέπεται σε σταυρούι.

Οι βουλευτές, από την άλλη, λειτουργούν με δικό τους ημερολόγιο. Για δέκα μήνες τον χρόνο, ζουν σε μια ήρεμη, σχεδόν αόρατη κατάσταση. Εν τους θωρείς, εν τους ακούεις, εν ξέρεις αν υπάρχουν. Αλλά δύο μήνες πριν τις εκλογές, συμβαίνει πολιτική Ανάσταση.

Ξαφνικά, ανακαλύπτουν την ακρίβεια, θυμούνται τους χαμηλοσυνταξιούχους, αγαπούν τη νεολαία και συγκινούνται βαθιά από τα προβλήματα του τόπου. Κάμνουν περιοδείες στα χωρκά πίνουν καφέδες με τον «απλό κόσμο», βγάζουν φωτογραφίες με φόντο καφενεία και μιλούν για «αλλαγή». Την ίδια αλλαγή που ακούμε κάθε πέντε χρόνια, αλλά κάπου στο ενδιάμεσο χάνεται.

Ο Κυπραίος ψηφοφόρος, βέβαια έχει καλή… μνήμη. Θυμάται ούλλα τα λάθη, ούλλες τις υποσχέσεις, ούλλες τις απογοητεύσεις. Απλώς η μνήμη του έχει μια περίεργη ιδιότητα: λειτουργεί άψογα μέχρι να μπει στο παραβάν. Εκεί, παθαίνει ένα μικρό reset.Ξαφνικά, «εν τζιαι τόσο κακοί», «εν φταίνε ούλλοι», «άμαν όι τούτοι, ποιοι;».

Και μετά τις εκλογές, επιστρέφουμε στο αγαπημένο μας άθλημα: το παράπονο. Γιατί στην Κύπρο, μπορεί να αλλάζουμε κυβερνήσεις, αλλά ποτέ θέμα συζήτησης. Πάντα θα υπάρχουν οι «ούλλοι ίδιοι», οι «μας εγελάσαν», και φυσικά η υπόσχεση για το μέλλον: